Bus number eight!

Het is een lange dag geweest, je zit op de bus en je kan niet wachten om thuis aan te komen. Met deze gedachte stapte ik naar de bushalte waar ik ervoor koos de snelste bus naar het centrum te nemen, bus nummer 8. De zon was van de partij, de mensen waren vriendelijk, de ouderen op de bus waren aan het lachen (ja hier lachen die dus), alles was voorzien voor een rustige, korte en plezierige busreis naar huis.

De buschauffeur was het wachten beu en zette zijn reis naar het centrum in met een bende goedlachse busreizigers. We begonnen zelfs gezamenlijk liederen te zingen, als een ingeoefend orkest reden we naar onze bestemmingen. Ik deed rustig mee en ik werd zelfverzekerd, met de gedachte dat de buschauffeur nog een halte verder zou stoppen zong ik vrolijk mee. Tot de buschauffeur naar links afsloeg en Ljubljana achter zich liet. Het zingen verging me rap en mijn vrolijke bui was ook in de stad achter gebleven.

Panikeren deed ik echter niet, met de gedachte dat alles in het leven zich in een cirkelvormige beweging voortbeweegt was ik bestemd om terug op mijn bestemming aan te komen. De buschauffeur die met een waanzinnige blik zijn ogen zijn voet niet van het gaspedaal hield en de oudjes op hun bestemming afzette tot ik alleen op de bus overbleef stuwde de bus weg van de stad.

Ondertussen bevond ik me al in een klimaat dat niet echt leek op hetgeen dat ik gewoon was van de stad. We reden door de bergen en over de rivieren. Na een uur onderweg te zijn begon het me toch naar de keel te grijpen, alles wat me bekend was zou ik nooit meer terug zien. Maar gelukkig had ik een boek bij en kon ik rustig doen of ik aan het lezen was en de buschauffeur het idee geven dat ik elke dag deze bus neem, ik wist met wat ik bezig was!

Toen de wanhoop nabij was en de zon aan het ondergaan was kwam er eindelijk een beetje hoop! De bus draaide zich om richting stad! Ik had juist gegokt als alles zich in cirkels beweegt dan ook deze bus! Tot de bus chauffeur een busstation binnen reed en zich parkeerde en rustig uitstapte en zijn bus afsloot. Geen idee of hij me had gezien maar ik zat nog altijd rechts vanachter op mijn geliefkoosde plaats, toen ik na 20 min al de hoop had verloren dat de buschauffeur zou terug komen begon ik rustig mijn plaats in te richten. Posters hingen omhoog, slaapzak lag uitgerold en ik was klaar voor de overnachting.

Toen ik juist begon in te dommelen kwam de buschauffeur terug! Hij stapte op alsof er niets was gebeurd, ik kleedde me terug aan en ging naar hem toe en vroeg hem of de bus terug ging naar de stad, de man zijn engels was even goed als mijn Sloveens, dus hij riep wat in het wilde weg en gesticuleerde als een geboren Italiaan, maar ik voelde dat het goed zat. Ik begon rustig mijn spullen in te pakken en begon te genieten van de reis terug.

Ik kwam een uurtje later terug aan in Ljubljana de hoofdstad van een land waar je met de prijs van een bus ticket en een hoop stommiteiten nog iets ziet.

Dries