Surfscar

Hallo terug,

Laten we beginnen met :

Excuse 1: Sorry voor het weinig (niet) posten de laatste weken. Ik beloof alleszins enig verslag van die weken

Excuse 2: Ik ga even de chronologische logica niet volgen want:

Ik ben trots u te mogen voorstellen: mijn eerste echte “surfscar”. Een surflitteken is zich aan het vormen boven op mijn hoofd. Wat is er gebeurd ?

De laatste maand volgen we hier, met verschillende erasmusers, surflessen. Want, porto heeft enkele befaamde, nuja, gekende surfspots. Die lessen zijn helemaal niet gevaarlijk, ze gebeuren in Matosinhos, een populaire badplaats vlabij Porto, en in Matosinhos zijn de golven soms een equivalent van de Belgische golven; niet veel soeps dus. Voor de geïnteresseerden, de surfvoorspeling voor Matosinhos volgende week: http://magicseaweed.com/Matosinhos-Surf-Report/942/ . (woensdag is een uitzondering blijkbaar uitzonderlijk hoge golven).

Hier in het casa de Breiner zitten ook al meer ervaren surfers. Na wat surflessen genomen te hebben besloot ik dus een surfbord van Niko, een duitse surfer, te lenen. Met Sebastiaan, een Belgische surfer met een surfbusje, gingen we dan naar Leça. Leça is wat anders dan Matosinhos. De golven zijn er hoog, sterk, en breken als de hel. Voor de geïnteresseerden, de surfvoorspelling voor Leça volgende week: http://magicseaweed.com/Leca-Surf-Report/190/ (blijkbaar gaat de wereld daar volgende week woensdag vergaan, met golven van 7 meter hoog)

Nu vrijdag, wanneer we gingen surfen, viel alles goed mee. De golven waren niet al te hoog, er zaten niet te veel surfers in het water, en het weer zat ook nog mee. En toch gebeurde het. Tijdens het ‘uitpeddelen’, kwam  er een golf op mij af, voor de pro’s die korte bordjes hebben, is dat geen probleem. Zij duiken met bord en al in de golf. Voor mij, met een groter meer beginnersbord, is dat normaal gezien ook geen probleem, ik liet mijn bord even achter, en dook er alleen in. De pech zat er nu in, dat mijn bord niet echt achtergebleven was, maar eerder omhoog was gesprongen. Wanneer ik terug boven water kwam, wachtte mij dus een onaangenaam weerzien met het bord, boven op mijn hoofd.

Resultaat: Ik dacht eerst niet al te veel, maar toen merkte Sebastiaan bloed op mijn nek. Boven op mijn hoofd had zich een mooie wonde gevormd. Nog steeds dacht ik gewoon naar huis te kunnen gaan, een douche te pakken, en het te vergeten. Maar toen de mensen hier in Breyner mijn wond zagen, raden ze mij toch aan om de apotheker op de hoek te laten checken. Toen wist ik het al, die mens zal mij zeker en vast naar de dokter sturen. Zo gebeurde het, een nogal vreemde apotheker ontsmette mijn wonde en stuurde mij naar het ‘ministerio de Saúde’ om de hoek. Een klein ziekenhuisje zeg maar. Na een uurtje wachten daar kon ik eindelijk de dokter zien. Hij bekeek heel snel mijn wonde, en stuurde mij naar het ziekenhuis. Blijkbaar willen gewone dokters hier geen wondes naaien… tien minuutjes verder, in de spoed van het ziekenhuis, was het weer wachten. Eerst in een wachtkamer, daarna in een gruwelijke hal waar echt iedereen op de wacht ligt, Iedereen. Mensen die kreunen van pijn, mensen die half hun gezicht verbrand hebben etc… Daar zat ik met mijn snee op mijn hoofd. Uiteindelijk heeft een jong meisje, die zoals velen nog maar net daar werkte, mijn wonde genaaid met 4 draadjes. Wel zonder grote lamp, want die was kapot, en ondertussen kwamen andere dokters ook gezellig met hun niet onknappe collega een praatje maken… Ik kijk al uit naar vrijdag, wanneer de draadjes verwijderd worden. Ik hoop jullie daar ook van op de hoogte te houden ! 

Xau !